Police Story (1985), mynd í tíma

Police Story eða Ging chaat goo si er kínversk mynd sem horft var á í tíma fyrir nokkrum vikum. Ég missti af þessum tíma og þurfti því að horfa á hana sjálfur. Það var því nokkuð þægilegt þegar ég komst að því að hún er á youtube í tíu 10 mínútna pörtum, og það með enskum texta !
Myndin er frá 1985 og er hún leikstýrð af Jackie Chan. Chan fer einnig með aðalhlutverkið í þessari mynd en hann er lögreglumaðurinn Chan Ka-Kui. Þetta er fyrsta myndin í seríunni en í kjölfarið komu út fleiri myndir um lögreglumanninn Chan Ka-kui. Myndin var valinn besta myndin á Hong Kong kvikmyndaverðlaunum og vill Jackie Chan meina að þetta sé hans allra besta mynd.

Myndin er mjög í anda Rush Hour myndana, þ.e. einskonar grínhasar. Að þessu sinni er Chan þó ekki með vitlausan en fyndin blökkumann sér við hlið, heldur rúllar hann meira einn í þessari mynd. Myndin er þó mjög kómísk og margar senurnar eru sprenghlægilegar. Bardagasenurnar ganga margar hverjar út á að enginn er með skotvopn og menn slást með höndum og fótum. Á þessu sviði er Jackie Chan auðvitað alltaf fremstur og fer létt með að lemja hóp af bófum sundur og saman. Aðalplot myndarinnar er að lögregluliðið sem Chan er hluti af er að reyna klófesta mafíuforingja, en eins og svo oft getur það verið erfitt. Chan fær snemma í myndinni það hlutverk að passa uppá „lykilvitni“ í málinu og gerast þá margir skemmtilegir hlutir, t.d. þegar hann kemur heim í óvænta afmælið sitt og þegar vandræðalega tape-ið er spilað í þingsalnum. Myndin einkinnist af miklum hasar og byrjar myndin á einu þannig. Lögrelgan skipuleggur bust á mafíuforingjann en þar fer smáveigis úr skorðum. Við tekur mikill hasar, s.s. bílaeltingaleikur í gegnum slum, sem ég hafði mjög gaman af, sérstaklega sprengingunum sem fylgdu þegar þeir keyrðu í gegnum hina og þessa hluti. Einnig er rosalegt strætóatriði þar sem Chan tekur það á sig að stöðva strætó sem bófarnir höfðu tekið ófrjálsri hendi.

Að sjálfsögðu geymir Chan það besta fyrir það síðasta og það er svo sannarlega tilfellið með lokaatriðið. Þar fer eitt rosalegasta bardagaatriði sem ég hef séð, í verslunarmiðstöð þar sem Chan fer illla með hóp bófa og klófestir að lokum mafíuforingjann. Lokaatriðið í heild sinni má sjá á youtube og slagar það í að vera góðar 10 mínútur.

Mér fannst þessi mynd virkilega góð og stórfín skemmtun, virkilega í anda Rush Hour, þ.e. mynd sem er ekkert endilega frábær en það er alltaf hægt að hafa gaman að þessu. Núna síðustu vikur hef ég verið að sjá fleiri og fleiri asískar myndir, anime myndir Myazakis, Memories of a murder, sem við horfðum á fyrir stuttu og svo þessi mynd, og ég verð að segja að þessar myndir og asísk kvikmyndagerð er að koma mér á óvart. Hefði ég rekist á Memories of murder á Stöð 1 á sunnudagskvöldi hefði ég mjög líklega skipt um stöð á núlleinni og ekki gefið henni séns. Svo kemur bara í ljós að þessi mynd er sennilega of góð til að geta verið sunnudagsmynd á Stöð 1, eitthvað sem ég hefði aldrei getað búist við !

Jaws 2 (1975)

Þegar maður er yngri þá fær maður oft dellur. Ég man að frændi minn gerði ekki annað en að teikna risaeðlur á sínum yngri árum. En á meðan hann dundaði sér í því þá glápti ég á myndirnar um hákarlinn Jaws en það hafði einnig í för með sér gríðarlegan áhuga á Hvíthákörlum. Ég þori ekki alveg að tímasetja það þegar ég sé Jaws í fyrsta skiptið en ég gæti trúað að það væri í kringum 9-10 ára aldurinn. Ég heillaðist gjörsamlega af þessum Hákarli og var svo seigur að ná að taka upp myndirnar þegar þær voru sýndar í sjónvarpinu, án þess að mamma og pabbi vissu af. Spólurnar rötuðu svo oft og iðulega í tækið þegar skóladagurinn var búinn.

Ég reddaði mér nýlega öllum fjórum myndunum um Ókindina og er að hugsa um að taka þær allar í röð einhverja góða nótt í góðum hópi. Það verður að koma í ljós hvort það sé gerlegt að horfa á fjórar myndir, sem snúast í raun allar um það sama og enda flestar á sama hátt. Þetta væri því pínu eins og að horfa á eina rúmlega sjö tíma mynd um ofurvaxinn hvíthákarl sem kemur alltaf aftur og aftur og étur fólk.

Ég gat hins vegar ekki setið á mér og ákvað að skella annarri myndinni í gang í gærkvöldi. Ég var ekki alveg klár á því hvernig söguþráðurinn var í þessari mynd enda allar myndirnar eiginlega í einni kássu í hausnum á mér. Steven Spielberg kom ekki nálægt þessari mynd en hann sagðist ekki hafa neinn áhuga á að gera framhald af Jaws, því sennilega myndi það bara grafa undir þeirri ímynd sem Jaws og hann höfðu skapað. Þetta er eitthvað sem margir mættu taka sér til fyrirmyndar, t.d. með myndina Green Street Holligans 2 sem gerði ekkert annað en að draga úr gæðum þeirri fyrstu. En Jaws 2 reyndist hins vegar ekki vera flopp og var nokkuð vinsæl þó hún hafi ekki komist með tærnar þar sem Spielberg og Jaws(myndin) höfðu hælana. Fram að 1980 var Jaws 2 sú framhaldsmynd sem hafði skilað hvað mestum hagnaði. Myndin var jafnframt dýrasta mynd sem Universal framleitt, en hún kostaði góðar 30 milljónir dollara.

Myndin fjallar, rétt eins og fyrsta myndin, um löglegrustjórann Martin Brody á tilbúnu bandarísku eyjunni Amity Island sem er aðallega sumarleyfisstaður. Sjórinn og sólin eru þar eitt helsta aðdráttarafl túrista til eynnar og þegar Brody fer að gruna að nýr hákarl sé mættur á svæðið, eru bæjaryfirvöld ekki fljót að reyna þagga niður í honum til að skemma ekki þeirra buiness. Þetta er næstum því nákvæmlega eins og í fyrstu myndinni. Hákarlinn fer rólega í sakirnar og tekur nokkra kafara, tvær stelpur og háhyrning úr umferð. Enginn lifandi hefur séð hákarlinn og þess vegna halda allir að Brody sé genginn af vitinu. Þau neyðast svo til þess að éta þau orð ofan í sig þegar hákarlinn gerir sig loks sýnilegan, og reynir þar að ráða niðurlögum unglinga í skemmtisiglingu. Myndin endar svo tiltölulega vel, þegar Brody drepur sinn annan hákarl á ferlinum með skemmtilegum hætti. Fólkið sem hann á að lifir allt af og allir skilja nokkuð sáttir frá. Mér fannst nokkuð gaman að taka eftir því að sjá hvernig senan þar sem hákarlinn er drepinn er byggð upp, því hún er mjög lík og í fyrstu myndinni. Siggi Palli sýndi okkur þar klippu þar sem einhversskonar mjög eldfimir gasskútar eru kynntir til sögunnar, áður en Brody notar þá svo til þess að sprengja hákarlinn í tætlur. Þetta er mjög svipað í mynd númer tvö því þar er rafmagnslínan kynnt til sögunnar snemma í myndinni þegar verið er að leita af leifum af slysinum á spíttbátnum. Báturinn er þá með einhversskonar króka til að draga eftir botninum og krækja í eitthvað bitastætt. Þarna í leitinni krækja þeir einmitt í rafmagslínuna og kynna hana þar með til sögunnar. Svo í lokaatriðinu þar sem Brody er að eiga við þessa króka til að draga bátabrök krakkana í land krækir hann í eina svona línu, sem hann notar loks til þess að ráða niðurlögum ókindarinnar með því að láta hana bíta í hana og steikjast.

Reyndar mynd úr Jaws 1, en þarna sést hákarlinn vel

Mér fannst virkilega gaman að sjá þessa mynd aftur eftir að hafa ekki séð hana í fjölda ára. Það var einnig gaman að sjá hvað tæknibrellu standardarnir hjá manni eru orðnir rosalega háir í dag, því þegar maður var yngri var maður ekkert að pæla í því að hákarlinn var ótrúlega plastlegur og fáránlega gervilegur. Ég var ekkert að láta það fara í taugarnar á mér og naut þess að horfa á myndina í staðinn. Að því leiti sjást gæði Jaws myndanna, þær eru tímalaus snilld.

The Fighting (2009)

The Fighting er bandarísk bardagamynd/rómantísk mynd sem kom út nú í sumar. Titilinn gefur fyrirheit um öfluga bardagamynd sem á eftir að skilja 99% karlmanna eftir með testósterónið í botni. Ég las það meira að segja aftan á DVD disknum þegar ég sá hana út í búð, að þetta væri mynd í anda Fight Club. Það eru býsna stór orð og þegar kom á daginn voru það alls ekki orð að sönnu. Þetta reyndist vera hin mesta kettlingamynd og meira um einhverjar rómantískar senur en einhver alvöru bardagaatriði.

Myndin fjallar um Shawn Mc Arthur sem leikinn er af Channing Tatum. Channing er frægastur fyrir þátt sinn í Step Up og She´s the man frá árinu 2006 en upp á síðkastið hefur hann verið að færa sig upp á skaftið og verið að leika í ögn harðari myndum, s.s. þessari, Puplic Enemies og G.I Joe. Shawn er bláfátækur ungur maður sem býr í stórborginni New York. Í fyrstu senunum fáum við að sjá að Shawn er mjög kurteis maður en þráðurinn í honum er einstkalega stuttur. Það fáum við að sjá þegar hann er að selja bækur og drasl á götunni, að aðrir ungir sölumenn sem „eiga“ þetta horn veitast að honum og Shawn endar á að ganga í skrokk á þeim. Sá sem gerir hina sölumennina út, veitir Shawn eftirtekt og sér að þarna er toppbardagamaður á ferð. Stuttu seinna rekast þeir á hvorn annan og hann býðst til að vera umboðsmaður hans Shawn og verða honum út um bardaga þar sem hann getur þénað töluverðum upphæðum á stuttum tíma. Shawn fær sinn fyrsta bardaga og hann sigrar hann með heppni. Hann sýnir það samt í þessum bardaga að það að gefast upp er ekki til í hans orðaforða. Á næstu vikum berst hann í tveimur bardögum og færist upp metorða stigann. Í millitíðnni flyst hann inn til umboðsmannsins auk þess sem frekar súr ástarsaga tvinnast inn í þetta. Hann kynnist barþjóninum Zulay sem hann hafði reynt að selja fake-útgáfu af Harry Potter þennan örlagaríka dag á götuhorninu.

Umboðsmaðurinn Harvey (Terrence Howard) reddar honum núna bardaga við stórmeistarann sem myndi skila honum 100 þúsund dollurum. Harvey stefnir á að fixa úrslitin, þ.e. veðja á móti Shawn og láta hann tapa. Shawn tekur illa í þetta en sættist þó á það að lokum þar sem þetta er peningur sem hann þarfnast. Zulay er fengin til að fara með 500 þús dollara og veðja gegn Shawn. Shawn fer í bardagann, vinnur hann svo með herkjum. Harvey heldur að líf hans sé nú úti þar sem hann skuldi nú vafasömum veðmöngurum út í bæ pening en svo kemur á daginn að Zulay hafi breytt veðmálinu og þau hafi nú unnið 1 milljón dollara. Myndin endar svo á því að Shawn flyst með sinni heittelskuðu frá New York og á heimaslóðir´.

Myndin hefur fengið einkunnina 5.2 á IMDB og það kemur mér ekkert á óvart. Mér fannst söguþráðurinn virkilega spennandi í byrjun myndarinnar og ég taldi mig vera kominn út í eitthvað alvöru. Hann tekur hins vegar snarpa beygju og verður á augabragði hallærislegur og leiðinlegur. Allt sem gerist er frekar óspennandi og fyrirsjáanlegt. Það fór einnig mjög í taugarnar á mér að Shawn var ekkert sannfærandi í sínum fyrsta bardaga og vinnur hann með heppni. Í næsta bardaga kemur hann tvíelfdur og sigrar mun sterkari andstæðing, án þess að hafa æft sig neitt í millitíðinni. Hann berst 4 bardaga í þessari mynd og allir eru þeir mjög áreynslulausir. Það hefði því kannski verið betra að hafa nokkrar Rocky senur þar sem hann er að æfa sig og undirbúa sig fyrir bardagana, ekki bara mæta í þá og vera allt í einu orðinn fáránlega góður. Mér fannst samt Channing vera mjög góður í sínu hlutverki, og það hefði verið gaman að sjá hann blómstra svona í mynd með betra handrit og söguþráð.

Mistök og annað skemmtilegt um myndina

• Í loka bardagasenunni klæðir Evan Hailey sig tvisvar úr skyrtunni
• Shawn stígur úr út bíl og er greinlega með 2 sár á andliti. Hann gengur svo inn á næturklúbb og í næstu senu inn á næturklúbbnum eru sárin horfin
• Í einni veitingastaðssenu má sá mic-inn koma inn í mynd
• Leikarinn Channing Tatum lenti í því að nefbrotna við tökur á einu bardagaatriðinu

Walk the line (2005)

Í tilefni þess að tveimur jólaprófum í stærðfræði var lokið og býsna súr helgi afstaðin ákvað ég að hafa smá griðarstund og leggjast yfir mynd. Myndin sem varð fyrir valinu var Walk The Line frá árinu 2005 sem ég var svo sniðugur að gefa pabba mínum í jólagjöf á DVD eitthvert árið. Myndin segir frá lífi söngvarans Johnny Cash sem flestir ættu að kannast við. Jonny Cash er af mörgum talinn einn árhrifamesti tónlistamaður 20. aldarinnar. Hann fékkst mest við sveitamúsík, en lög hans bera einnig keim af mörgum öðrum greinum, svosem rockabilly, blús, gospel o.s.frv. Johnny er frægur fyrir sýna einstaklegu djúpu, en samt fallegu rödd og hann gerði lög á borð við Ring of fire, Folsom prison blues og svo auðvitað Walk the Line, sem myndin heitir augljóslega eftir, ódauðleg.

Joaquin Phoenix leikur Johnny Cash og gerir hann það virkilega sannfærandi. Leikstjórinn James Mangold tók það ekki í mál að láta einhverja aðra syngja lögin fyrir leikarana og þurfi því Joaquin að gera sitt besta til að leika eftir meistaranum Johnny Cash. Þetta gerir hann á svo ótrúlega sannfærandi hátt að það er eiginlega bara ótrúlegt. Reese Witherspoon sem leikur June Carter syngur líka fyrir sinn karakter og gerir það einnig virkilega vel. Reese hlaut óskarsverðlaunin fyrir besta leik í aðalhlutverki, en Joaquin fekk einnig tilnefningu fyrir besta leikara í aðalhlutverki. Þau bæði fengu svo Golden Globe verðlaun fyrir leik sinn auk þess sem myndinn var valin besta „tónlistar“myndin.Myndin halaði inn 190 milljónum dollara og þegar myndin var gefin út á DVD, bæði í einni og tveggja diska útgáfu, seldust þrjár milljónir eintaka fyrsta daginn.

Myndin fjallar um fyrri hluta ævi Johnny Cash, frá því að hann er ungur drengur þangað til hann er orðinn ungur maður, þá þjóðþekktur og mikils metinn. Líkt og við er að búast þá getur líf tónlistamanns ekki gengið í gegn stóráfallalaust. Ungur lendir hann í því að missa bróðir sinn, sem lést í hræðilegu slysi. Bróðirinn var alltaf augasteinn og stolt pabbans. Cash stóð því alltaf í skugga bróður síns og ekki hafði það góð áhrif á samband hans við föður sinn eftir að hann deyr. Tvítugur að aldri gengur hann í flugherinn og fer hann til Þýskalands. Þar unir hann sér ekki vel og finnur tóm í að spila á gítarinn sinn og semja lög. Þarna samdi hann laglínuna við lagið sem seinna varð Folsom prison blues. Hann dvelur ekki lengi í hernum og hættir þar eftir stutta dvöl. Cash fæst nokkuð við tónlistina næstu árin og svo hleypur loks á snærið hjá honum þegar hljómsveit sem hann stofnaði, fær samning. Líf Johnnys færist nú hröðum skrefum í átt til frægðar og ætla ég ekki að fara í gegnum allt það ferli hér í þessu bloggi. Það sem tvinnast í þessu ferli er hins vegar eitulyfjaneysla hans og vesen í kringum það, og samskipti hans við söngkonuna June Carter, sem var hafði verið þjóðþekkt söngkona allt frá því að hún var barnastjarna. Eftir mikinn darraðadans í lífi þeirra beggja enda þau saman og giftast þau, hún var því önnur kona Johnny. Ein af lokasenunum er svo frægu tónleikar sem hann hélt í Folsom fangelsinu en þeir voru teknir upp og gefnir út á sínum tíma.
Þessi mynd gefur okkur góða innsýn inn í fróðlegt líf tónlistamannsins Johnny Cash sem fór ekki alltaf auðveldustu leiðirnar í lífinu. Ég læt hér fylgja senu úr tónleikonum í fangelsinu. Ekki er erfitt að sjá að Joaquin Phoenix er hörku söngvari og frábær eftirherma.

2012 (töluvert af spoilerum)

2012 var frumsýnd 13. nóvember hér á landi og er þetta þrijða stórslysamyndin sem Roland Emmerich leikstýrir, en áður hafði hann leikstýrt The day after tomorrow og Independence Day. Við lærðum það í hagfræði að sérhæfing leiði til framfara og það er óhætt að segja að hér séu það orð að sönnu, amk hvað varðar tæknibrellur. Þó að sagan sé ekki ýkja merkileg þá er myndin sjálf algjört augnakonfekt. Það er ótrúlegt að sjá hvernig heilu borgirnar sökkva í „vítiselda“ og frægustu minnismerki og styttur heimsins myljast niður í frumsteindir. Ég hafði nú ekki heyrt neitt gott af þessari mynd en fannst ég samt þurfa að sjá hana, sjónarspilsins vegna og ekki gat ég sætt mig við að horfa á hana í tölvunni á 17“ skjá. Á IMDB hefur myndin fengið einkunnina 6.4 sem mér finnst bara nokkuð nærri lagi þegar allt er tekið inní, þ.e. 10 fyrir tæknibrellur og 2 fyrir sögu og trúverðugleika.

Eins og flestir vita og nafnið gefur til kynna þá fjallar myndin um heimsendinn sem Mayarnir spáðu á sínum tíma. Skv. þeim átti stærsta sólgos í tíma alsheimsins að gera útaf við greyið jörðina. Í myndinni taka höfundarnir fram ýmis „púsluspil“ sem vísindalega eru rétt, t.d. það að segulsvið jarðar ver jörðina fyrir sólvindum sem annars myndu hindra að líf gæti verið hér og nefndar eru fiseindirnar og fjallað um eiginleika þeirra. En svo þegar allt kemur heim og saman þá passa þessi púsluspil ekki saman og það gerir manni mjög erfitt með að horfa á myndina með einhverri innlifun. En svo eru það auðvitað þeir sem vita kannski minna og gleypa við öllu því sem sagt er. Það er einnig mjög skemmtilegt að athuga það að sú jarðfræði sem við höfum verið að læra í vetur, á engan veginn við í myndinni. Jarðhræringarnar þar eru einkennilegar og það sem gerist á milljónum ára í raunveruleikanum gerist á nokkrum dögum í myndinni, þ.e. heimsálfur sökkva, heimálfur og flekar reka og rekast á, nýjar myndast, segulsviðið umpólast og svo frv. Í myndinni lítur út fyrir að allt kraumi undir jarðskorpunni og allt draslið er á fleygiferð, svo eftir nokkrar vikur á örkinni þá er allt orðið styllt undir niðri og þá er hægt að setjast að og byrja upp á nýtt í Afríku. Ég ætla ekki að eyða tíma nér orðum í söguþráðin enda finnst mér ekki mikið til hans koma. Senur þar sem söguhetjurnar er að flýja undan nýmynduðu eldfjalli og eldstróki, jarðsprungum, keyra í gegnum glerbyggingar, fljúga flugvélum eru mjög áberandi. Fannst reyndar gaman að því að sjá að aðal vísindamaðurinn var dökkur á hörund og eldklár.

Myndin er líka dæmigerð hvað varðar það hverjir deyja og deyja ekki. Auðvitað deyr meirihluta jarðarbúa en þeir karakterar í myndinni sem eiga skilið að deyja, fá að deyja að lokum sbr. rússneska auðjöfurinn, aðstoðarmann hans og „kærustu“ þeirra beggja. Á meðan ég var á myndinni áttaði ég mig á einni tengingu við stórmyndina Titanic. Svo þegar leið á myndinni bættust þær við og þá kom þetta allt heim og saman. Það fyrsta er þegar forseti Bandaríkjanna neitar að fara frá löndum sínum og kýs heldur að deyja -> skipstjórinn yfirgefur ekki sökkvandi skip sitt. Annað atriði er þegar svarti jarðfræðingurinn býður föður sínum að koma með í björgunarörkina og fá þannig að lifa hamfarirnar af. Pabbinn kýs frekar að halda sínu striki og vera áfram á skemmtiferðaskipinu sem hann starfaði á sem tónlistamaður. Þetta er jú mjög líkt því þegar hljóðfæraleikararnir á Titanic skipinu héldu áfram að spila hvað sem bjátaði á. Síðasta tengingin er svo þegar fólkið er að hópast í björgunarskipin. Þá kemur í ljós að miðar voru seldir og heldrafólk og milljarðamæringar áttu möguleika að komast af, á meðan almúginn fær að sitja á hakanum og deyja. Þetta er alveg eins og gerðist á Titanic, þar sem ríka fólkið á 1. klassanum fékk forgang í björgunarbátana á meðan hinir fátæku fengu að deyja.

Brandarar í kringum myndina ;

Þegar keyptur er miði í miðasölunni; „Já ég ætla að fá 2012 miða á einn“

Eagle vs Shark

Eagle vs Shark er Ný sjálensk gamanmynd frá árinu 2007. Ég rakst á trailer af henni fyrir nokkrum vikum og þar var m.a. komið inná það að þetta væri hin nýsjálenska Napoleon Dynamite. Í trailernum sá ég líka Jemaine Clement sem er litríkur leikari svo ekki sé meira sagt. Það hlaut því að vera þess virði að sjá þessa mynd.

Jemaine Clement er nýsjálenskur leikari, tónlistamaður, uppistandari, framleiðandi, leikstjóri og handritshöfundur. Það má því segja að hann fáist við sitt lítið af hverju þó hann sé þekktastur fyrir tónlistina, leik og uppistand. Uppruna sinn rekur Jemaine til Maori, sem er þjóðflokkur í Nýja Sjálandi af indjána uppruna. Hversu mikill sannleikur er í því verður að liggja milli hluta, en Jemaine fellur alveg undir þá týpu sem hefur gaman að gera grín af sér sjálfum og útliti sínu. Jemaine er sennilega frægastur fyrir þátt sinn í tvíeykinu Flight of the Conchords, en þar sá ég hann einmitt fyrst. Þar leikur Jemaine á móti Brett McKenzie og leika þeir sjálfa sig í þáttunum, en samt skáldlegar og ýktar útgáfur á sjáfum sér. Flight of the Conchrods tvíeykið á rætur að rekja til ársins 2002 og hafa þeir ferðast víða um og gefið út nokkra diska. Þættirnir eru á „söngleikjaformi“ og fjalla um þá félaga freista þess að lifa ameríska drauminn í stórborginni New York. Það gengur eitthvað erfiðlega og margt drífur á daga þeirra. Söngatriði eru svo stór partur af þessum þáttum.


Gott dæmi um Flight of the Conchords.

Kvikmyndin Eagle vs Shark fjallar um Lily, treggáfaða stúlku sem vinnur á skyndibitastað. Hún er yfir sig hrifinn af Jarrod, sem leikinn er af Jemaine. Jarrod vinnur í raftækjabúð ekki langt frá skyndibitastað Lily-ar, en hann er tölvunörd og álíka treggáfaður og Lily. Jemaine kemur eitt sinn inn á skyndibitastaðinn og fær afgreiðslu hjá Lily. Hún reynir að hrúga á hann allskonar ókeypis mat en Jarrod lætur stóran skammt af frönskum nægja. Jarrod lætur Lily fá boðskort í partý sem hún á að láta vinnufélaga sinn fá. Lily endar svo á því að mæta sjálf í partýið hans Jarrod. Þema partýsins var að allir áttu að mæta sem sitt uppáhalds dýr. Lily mætir sem hákarl en gestgjafinn Jarrod er í arnarbúningi. Þegar allir eru mættir hefst mót í tölvuleik, sem svipar mjög til Tekken. Gestirnir keppast um það að mæta Jarrod í úrslitaleik. Lily kemur öllum á óvart og vinnur sig inn í úrslitaviðureignina sem hún endar svo á að tapa. Með þessi hefur hún heillað Jarrod og þá er ekkert annað í stöðunni að að byrja saman. Þarna kemur titill myndarinnar.

Þar með fer aðal atburðarrás myndarinnar í gang. Jarrod lenti í slæmu einelti þegar hann var í skóla og hann tilkynnir Lily að hann þurfi að fara aftur til heimabæjarins og jafna sakirnar við eineltisseggina. Þau ferðast því til heimabæjarins og þar kynnist Lily fjölskyldu hans. Þar fáum við að sjá að Jarrod hafði alltaf staðið í skugga bróður síns sem var frábær í öllu. Hann var hins vegar dáinn og hafði faðir Jarrods ekki komist yfir það enn. Jarrod byrjar að æfa fyrir einvígi sitt og í millitíðinni hættir hann með Lily. Þegar Jarrod mætir í einvígið sér hann að óvinur hans er lamaður fyrir neðan mitti og bundinn í hjólastól. Jarrod virðist ætla að sjá að sér og hætta við allt saman en allt í einu leggur hann til atlögu og ræðst á bæklaða manninn. Þetta var ein fyndnasta sena myndarinnar, því Jarrod endar á að tapa slagnum. Í kjölfarið gerist svo eitthvað í hausnum á Jarrod og hann hættir að einbeita sér að því að leita viðurkenningar föður síns. Í ljós kemur svo að samband þeirra Lily-ar hefur styrkst og þau byrja aftur saman.

Ég gat haft gaman af þessari mynd þú hún sé vægt til orða tekið undarleg. Ég hafði virkilega af því að sjá Jemaine í kvikmynd og hann nær að gera þennan karakter alveg fáránlega kjánalega. Það var þó erfitt að horfa á þessa mynd á köflum, vegna þess að helmingurinn af persónunum voru álíka tregar og hæfileikaríkar í samskiptum og Barði Jóhannsson í Band Gang. Samtölin gátu því oft verið löng, hæg og stundum óþægilega pínleg. Maður þarf því að vera í ákveðinni stemingu þegar maður horfir á þessa mynd, létt skap er þar lykilatriði. Maður kæmist ekki langt inn í myndina ef maður ætlaði að horfa á hana með alvarlegu hugarfari. Niðurstaðan er því sú að þessi mynd er alveg ágætis skemmtun en alls ekki mynd sem maður horfir á aftur á aftur. Ætla að ljúka þessu á nokkrum frábærum qoute-um og vel völdum atriðum.

Lily: How did you find out where I live ?
Jarrod : I got my flatmate to ring up your work. Tell them it was an emergency. You probably shouldn't go in there, they think you're dead.
-------
Jarrod : You're a bitch and you're going to die of diabetes!
-------
Jarrod : Now we're all here, I'd just like to say that I'm really happy that we're all together under the same roof. It's always great to come home. And I'd also like to say that this Saturday I will be having a scheduled fight with Eric Elisi, the Samoan...
He was the toughest guy at our school. He used to pick on quite a few people, actually. Anyway, you're all invited to attend, it'd be great to see you there. Thank you.

Símtal
Slagurinn
Nokkur fyndin atriði
Þunglyndið

Green Mile

Green Mile (1999)
Þegar ég var að leita af mynd fyrir handritaverkefnið kom þessi mynd fyrst upp í hugann. Hafði ekki séð hana í háa herrans tíð og ætlaði að bæta úr því. Ég var hins vegar búinn að gleyma því hversu löng hún væri, heilir þrír tímar. Handritið hlaut því að vera eitthvað annað eins svo vegna tímaskorts ákvað ég að velja aðra mynd, sem reyndist svo vera Boondock Saints. Það var því svolítið gaman þegar ég rakst á þá frétt í síðustu viku að mynd númer tvö The Boondock Saints: All Saints Day væri einungis handan við hornið. Það væri því kannski gaman að komast yfir handritið og lesa áður en ég færi á hana í bíó. Þó svo ég hafi þurft að hætta við Green Mile var ég orðinn spenntur fyrir því að sjá hana aftur og ákvað að þetti yrði næsta mynd sem ég myndi blogga um.

The Green Mile er byggð á samnefndri skáldsögu eftir Bandaríska rithöfundinn Stephen King frá árinu 1996. Myndin er leikstýrð af bandsríska Ungverjanum Frank Darabont. Hans frægustu myndir auk Green Mile eru Shawshank Redemptions og The Mist. Allar eiga þær það sameiginlegt að vera byggðar á sögum eftir Stephen King. Myndin var tilnefnd til fjölmarga verðlauna þar á meðal fjögurra Óskarsverðlauna og Golden Globe verðlauna. Bar þar helst á tilnefningum Michael Clarke Duncan sem besti leikarinn fyrir frammistöðu sína og útfærslu á viðkvæma fanganum John Coffey. Frank Darabont hlaut einnig nokkrar tilnefningar fyrir handrit sitt. Titill myndarinnar vísar til síðustu mílunar sem fangarnir labba þegar þeir eru leiddir til aftöku í rafmagnsstólnum. Dúkurinn á gólfinu í fangelsisálmunni er ljósgrænn og þangað sækir Stephen King nafnið.
Myndin fjallar um endurminningar Paul Edgecomb sem kominn er á elliárin. Paul Edgecomb, leikinn af Tom Hanks, minnist þess þegar hann starfaði sem yfirfangavörður á aftökudeildinni í Cold Mountain fangelsinu í Lousiana. Paul segir söguna af því þegar nýr fangi, John Coffey, kom í vörslu hans og áhridin sem John hafði á hann. John Coffey hafði verið dæmdur til dauðarefsingar fyrir nauðgun og morð á tveimur litum hvítum stelpum. Um leið fáum við að sjá að John er viðkvæmur þegar hann spyr Paul hvort ljósin séu kveikt á næturnar, því hann þjáist af myrkfælni. John Coffey er svartur og tröll að burður. Á fyrsta samtali þeirra John og Pauls fáum við sjá að Paul nálgast fanganna með virðingu og hann ætlast til þess sama af þeim. Á grænu mílunni er góður og léttur andi, kannski ekki eitthvað sem maður hefði búist við. Honum er þó ógnað af fangaverðinum Percy Wetmore sem er með sífeld leiðindi og dólgslæti. Percy er tiltölulega nýr en hann hafði fengið starfið í gegnum klíku, hann er illa liðinn bæði af föngunum og hinum vörðunum.

John Coffey er gæddur þeim óvenjulega hæfileika að geta læknað fólk. Við kynnumst þessum heilunarhæfileika fyrst þegar John grípur í Paul Edgecomb og læknar hann af þvagfærasýkingu sem hafði þjakað hann. Þá fyrst sjáum við að það er eitthvað verulega óvenjulegt við þennan mann og byrjum að efast um að hann gæti gert svo mikið sem flugu mein. Sá grunur er síðar staðfestur þegar John endurlífgar músina mr Jingles með sömu töfrum, en Mr Jingles var mús sem fanginn Eduard "Del" Delacroix hafði tamið og tekið sem gæludýr. Eftir að John hefur endurlífgað músina segir hann setningu sem ég tel lykilsetningu myndarinnar: „I took it back“. Þetta var einmitt það sem hann sagði um atburðina sem hann var dæmdur fyrir, „I tried to take it back but it was too late“. Þegar múgurinn kom að honum alblóðugum með stelpurnar tvær í fanginu var hann hágrátandi, greinilega eftir misheppnaðar lífgunartilraunir. Þegar við heyrum þetta fáum við það staðfest að John er saklaus.

Þriðja kraftaverkið á sér svo stað á heimili fangelsisstjórans Hal Moores þegar John læknar dauðvona konu hans af heilaæxli. Eftir atvikið sjáum við að John er þjakaður og orkulaus. Þá gerum við okkur grein fyrir því að þegar hann læknar fólk tekur hann á sig mein þeirra. Út frá stórum örum á líkama hans getum við ályktað að hann hafi oft hjálpað fólki sem hefur lent í einhverjum hremmingum. John nær ekki að „hósta“ upp æxli konunnar en kemur því í staðinn á fangavörðinn Percy Wetmore, sem átti fátt annað skilið. Percy drepur svo fangann William "Wild Bill" Wharton í einhverri leiðslu, en við höfðum fengið að sjá að það var í raun hann sem myrti stelpurnar tvær. John Coffey spilar þarna einskonar Guða-leik þar sem hann ákveður örlög þeirra Percy og Wild Bill. Manni finnst það kannski svolítið óviðeigandi en það er ekki annað hægt en að taka stöðu með John í þessu máli. Einnig finnst manni það svolítið undarlegt að hann hafi valið að Wild Bill myndi deyja snöggum, óvæntum og frekar „sársaukalausum“ dauðdaga en mun meiri kvöld hefði falist í því að rotna í fangelsinu í einhver ár til viðbótar og þurfa bíða eftir því að vera tekinn af lífi í rafmagnsstólnum. John hefur þó líklega talið að þar sem Wild Bill hafði einungis verið til ama, bæði í fangelsinu og í lífinu, væri enginn ástæða fyrir því að tefja að dvöl hans í helvíti gæti hafist. Paul var tilbúinn að hlífa John en John valdi dauðan fram yfir flótta. Þessu er lýst í eftirfarandi klippu sem jafnframt er mín uppáhaldssena í myndinni.

Myndin Green Mile er tímalaus snilld sem á alltaf við í því ofbeldis-samfélagi sem við lifum í í dag. Þótt söguþráður hennar sé svolítið órtúlegur er boðskapur hennar hreinn og skýr og miðar að betri hegðun náungans gagnvart hinum náunganum. Michael Clarke Duncan átti svo sannarlega skilið allar þær tilnefningar og verðlaun sem hann hlaut fyrir þessa frammistöðu. Duncan nær að gera John Coffey, sem er tröll að burðum, að viðkvæmum, auðmjúkum kraftaverkamanni sem er allur af vilja gerður. Svipbrigðn og hlédrægni risans eru einstaklega eftirminnileg. Tom Hanks er einnig frábær í þessari mynd. Hlutverk ákveðna en jafnframt vinalega fangavarðarins á vel við Tom en þetta hlutverk er það fyrsta sem skýst upp í kollinn á mér þegar ég heyri talað um Tom Hanks, fyrir utan kannski Forest Gump.